آدم هميشه دنبال قطعه اي گم شده است، هيچ آدمي را نمي توان يافت كه قطعه خود را جستجو نكند.

 فقط نوع قطعه هاست كه فرق مي كند، يكي به دنبال دوستي است.

 ديگري در پي عشق؛ يكي مراد مي جويد و يكي مريد، يكي همراه مي خواهد و ديگري شريك زندگي،

يكي هم قطعه اي اسباب بازي.

به هر حال آدم هرگز بدون قطعه خود يا دست كم بدون آرزوي يافتن آن نمي تواند زندگي كند.

گستره اين آرزو به اندازه ی زندگي آدم است و آرزوهاي آدم هرگز نابود نمي شوند،

بلكه تغيير موضوع مي دهند. حتي آن كه نمي خواهد آرزويي داشته باشد،

آن كه آرزويش را از كف داده است.

آنكه ايمان خود را به آرزويش از دست داده است.

تمامي تلاشش باز براي گريز از تنهايي است.

عشق، رفاقت، شهرت طلبي ... همه به خاطر هراس از تنها ماندن است.

وشايد قوي ترين جذابيت وصال در همين باشد.

كه آدمي در هنگام وصال هرگز گمان نمي برد كه روزي تنها خواهد ماند.

تو گاهي خيال مي كني گمشده خود را باز يافته اي،

اما بسيار زود درمي يابي كه اين بازيافته ات قدري بزرگتر از بخش گمشده توست يا قدري كوچكتر.

گاهي او را مي يابي و مدت كوتاهي در خوشبختي رسیدن به او به سر مي بري واما گاه او رشد

مي كند و از خلاء تو يا حتي خود تو بزرگتر مي شود و ديگر در درونت نمي گنجد.

آن گاه او بدل به قطعه گم شده يك نفر ديگر مي شود و تو را براي جستن دايره خود ترك مي كند

گاه نيز تو بزرگ مي شوي و او كوچك باقي مي ماند و روزي ناگهان درمي يابي كه (او) قطعه

گم شده ي تو نبود.

گاهي هم (او) را مي يابي و اين بار از ترس آنكه مبادا از دست تو ليز بخورد و برود،

سفت نگهش مي داري ، دو دستي به او مي چسبي و ناگهان گمشده تو زير بار اين فشار 

خرد و له مي شود و سرانجام نيز از دست مي دهي اش. احمقانه است اما تو از ترس تنها ماندن،

تنها مي ماني.

گاه ته دلت حتي مي ترسي كه قطعه گم شده ات را پيدا كني كه مبادا دوباره گمش كني.

همیشه آن كس كه بيشتر دوست دارد، ضعيف تر است و بيشتر رنج مي برد و همين ضعف است

كه احساس بي ثباتي به آدم مي بخشد.